แนวทางการจัดการอาการหูแว่วในผู้ป่วยจิตเภท โรงพยาบาลจิตเวชนครราชสีมาราชนครินทร์

AUDITORY HALLUCINATION MANAGEMENT IN SCHIZOPHRENIC PATIENTS: NAKHON RATCHASIMA RATJANAGARINDRA PSYCHIATRIC HOSPITAL

นฤมล  สุริยะ

บทนำ

                 ความผิดปกติของการรับรู้ในผู้ป่วยจิตเภทที่พบบ่อยคือ อาการหูแว่ว   ในการบำบัดรักษาผู้ป่วยจิตเภทที่มีอาการหูแว่ว แม้ว่ายาต้านโรคจิตจะได้รับการยอมรับว่ารักษาอาการหูแว่วในผู้ป่วยจิตเภท แต่พบว่าร้อยละ 20-30 ของอาการหูแว่วไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยา  อาการหูแว่วที่คงอยู่ทำให้ผู้ป่วยเกิดความทุกข์ทรมาน  ดังนั้นเพื่อเป็นการบรรเทาทุกข์ทรมานที่เกิดจากอาการหูแว่วและเพื่อให้ผู้ป่วยเกิดการเรียนรู้ในการจัดการกับอาการหูแว่วที่เกิดขึ้น ผู้ป่วยควรได้รับการสอนและฝึกปฏิบัติวิธีการจัดการอาการหูแว่วที่ถูกต้องเหมาะสมสำหรับตนเอง โดยพยาบาลมีบทบาทในการสอน สาธิตและฝึกปฏิบัติการจัดการอาการหูแว่วให้กับผู้ป่วย

วัตถุประสงค์                เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการอาการหูแว่วในผู้ป่วยจิตเภทโรงพยาบาลจิตเวชนครราชสีมาราชนครินทร์

วิธีการศึกษา เป็น Pilot study ดำเนินการโดยใช้แนวคิดเชิงระบบที่ประกอบด้วยปัจจัยนำเข้า กระบวนการ และผลลัพธ์ ปัจจัยนำเข้าได้แก่ ผู้ป่วย บุคลากรและสิ่งแวดล้อม   ส่วนกระบวนการเป็นการสอนและฝึกการจัดการอาการหูแว่วให้กับผู้ป่วยจิตเภทที่มีอาการหูแว่ว  

ผลการศึกษา พบว่าวิธีการที่ผู้ป่วยจิตเภทที่มีอาการหูแว่วเลือกในการจัดการอาการหูแว่วมากที่สุดคือการพูดคุยกับคนอื่น ความรู้สึกทุกข์ทรมานจากอาการหูแว่วลดลง  และมีประสบการณ์เรียนรู้วิธีการจัดการกับอาการหูแว่ว

สรุปและข้อเสนอแนะ          การนำวิธีการจัดการอาการหูแว่วในผู้ป่วยจิตเภทมาใช้ ช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานที่เกิดจากอาการหูแว่ว โดยการสอน และ ฝึกวิธีการจัดการใหม่ๆ ซึ่งผู้ป่วยสามารถจดจำและเห็นคุณค่าในสิ่งซึ่งได้เรียนรู้วิธีการจัดการอาการหูแว่วที่เป็นปัญหาของตน  จึงควรมีการสนับสนุนให้มีการใช้แนวทางการจัดการอาการหูแว่วในผู้ป่วยจิตเภทและติดตามประเมินผล